Ik heb dit jaar mijn werk verloren en er kwam veel tijd vrij.

Daarom heeft mijn vrouw mij er toe aan gezet om eens goed na te denken hoe goed ik wel kan schrijven.

Toen bleek dat ik veel fouten schrijf. Daarom heb ik besloten om terug naar school te gaan.

Om mijn schaamte te onderdrukken had ik wel een zetje nodig en dat heb ik gekregen van haar!

 

Ik heb mijn trots opzij gezet en heb mij hier persoonlijk komen inschrijven.

Ik werd hier zeer vriendelijk ontvangen. Dit positief gebeuren kon ik wel goed gebruiken want ik zat een beetje in de put.

Maar nu dat ik hier al een paar maanden kom, denk ik bij mezelf had ik dit maar vroeger gedaan.

Mijn leven is anders nu, ik ben elke dag bezig met wat ze mij hier leren.  

Het gaat er hier rustig aan toe in de les, en dit tweemaal in de week.

 

Mijn lesgever Kim is toch iemand speciaal, hoe hij zijn werk doet met mij en de andere cursisten: vriendelijk, spontaan en rechtvaardig.

Hij heeft veel geduld niet alleen met mij, maar met iedereen in de klas.

Ik vind dat zo iemand toch eens in de bloemetjes mag gezet worden. Zoals hij is kan je niet leren, dat heb je vanzelf.

 

Ik kom hier zeer graag en dat zal  nog een tijdje zo blijven. Ik zal zeker mijn best blijven doen.

Dat volwassenenonderwijs zou ik toch iedereen aanraden, je voelt echt dat je er weer bij hoort.

Mijn dank aan iedereen die hier zo zijn best doet, voor volwassen mensen zoals ik.

Ik ben 49 en deze ervaring was echt nodig.